May
EL DISCURSO DE FEIJÓO
En (NOTICIAS) por Julio Carballal el 04-05-2009
Tags : correos, Galicia, Leopoldo Calvo-Sotelo, moncloa, transición, Xunta de Galicia
Discurso pronunciado por el Pte. de la Xunta de Galicia, Alberto Núñez Feijóo, en el homenaje al ex presidente del Gobierno, Leopoldo Calvo-Sotelo el 3 de mayo de 2009 en Ribadeo, con motivo del primer aniversario de su fallecimiento.
 ——————
Â
Â
Â
Â
Â
Â
          Autoridades presentes, amigas e amigos: a miña presenza neste acto obedece a unha tripla e grata obriga. Estou obrigado en primeiro lugar pola miña condición de presidente da Xunta de Galicia, unha terra que Leopoldo Calvo-Sotelo amou, unha terra na que repousa para sempre, e que o fixo feliz na compaña de toda a súa familia e a boa xente de Ribadeo. Teño tamén un deber que comparto cunha xeración de españois que nos momentos culminantes da transición eran demasiado novos para valorar toda a súa transcendencia, e que hoxe atopan nese perÃodo da nosa historia unha fonte permanente de orgullo e inspiración. Finalmente, estou aquà como amigo da súa familia, e en especial dos seus fillos, especialmente de VÃctor, quen me substituÃu como presidente de Correos.
Â
A mellor descrición da peripecia vital de Leopoldo Calvo Sotelo fÃxose anticipadamente hai moitos séculos nese Cantar del MÃo Cid que narra as venturas e desventuras do heroe lendario. “Qué buen vasallo, si tuviera buen señorâ€, dise para loubar a Rodrigo DÃaz de Vivar. PoderÃa dicirse algo semellante do home que lembramos hoxe. Qué gran presidente se tivese unhas boas circunstancias ao seu redor. Non as tivo, e sen embargo, a impronta que deixa convérteo nunha figura clave, noutro heroe case lendario, daquela democracia nacente.
Â
 A lectura da súa Memoria Viva de la Transición axuda a imaxinar as adversidades coas que tiña que enfrontarse nese tempo turbulento. El as describe co mesmo espÃrito deportivo co que navegaba pola vosa rÃa, e coa mesma digna Soedade coa que queda inmortalizado nesta obra escultórica. Pero hai un aspecto dese relato que nos proporciona unha lección que ten plena vixencia. O peor inimigo de Calvo Sotelo é a desunión. A súa brillantez e o seu patriotismo chocan cun Goberno dividido e unha organización polÃtica entregada a cerimonias fratricidas. Don Leopoldo tiña magnÃficas ideas para o presente e o futuro do seu paÃs; algunhas prosperaron malia todo; e outras se afundiron lastradas pola falta de unidade.
Â
Los desafÃos que hoy tienen Galicia y España son diferentes, pero la unidad en la acción de gobiernos sigue siendo igual de necesaria. Para la generación que asume en estos tiempos las responsabilidades del poder, el ejemplo de Leopoldo Calvo-Sotelo es imprescindible. Nos enseña el valor de las convicciones. Nos previene contra el aislamiento del gobernante que desoye el fluir de la calle, lo que él llamaba complejo de La Moncloa. Nos instruye sobre la necesidad de concebir los gobiernos como equipos coordinados. Nos habla de la importancia de que el dirigente esté atento a la evolución de la sociedad, sin anclarse en dogmatismos.
Â
También nos ilustra, amigas y amigos, sobre el valor añadido que supone ser gallego en la polÃtica. Recurriendo a su querido Cunqueiro, la polÃtica es un laberinto habitado, dónde nadie se orienta mejor que el hijo de esta tierra. De raÃces gallegas es Adolfo Suárez. Gallego completo es PÃo Cabanillas. Y gallego en fin es Calvo-Sotelo. La transición pivota sobre tres hombres que llevan en los genes esa predisposición al acuerdo tan tÃpica de nuestro paisanaje. Ellos fueron tres grandes pontÃfices, en la acepción etimológica del término. Construyeron puentes para unir las dos orillas. Quién sabe si la inspiración polÃtica no le vino a don Leopoldo contemplando una rÃa que, en definitiva, no es rÃo ni mar, sino un pacto entre ambos.
Â
SÃ, yo creo que las musas de la democracia lo visitaban en este lugar, a través del paisaje, del mar y de la gente. Con un exceso de crÃtica hacia sà mismo, dijo en una ocasión que “no ha sido la menor de mis desventajas en la polÃtica, el hecho de haberlo aprendido casi todo en los librosâ€. Tomás de Aquino temÃa al hombre de un solo libro, pero no es el caso de Calvo Sotelo, lector y escritor por el que pasaron todas las corrientes de pensamiento de su tiempo. Pero es que además Ribadeo es testigo de su gusto por la conversación, de su carácter accesible. Quienes lo trataron pueden dar fe de que sus quejas sobre el aislamiento de La Moncloa, reflejaban lo esencial de su forma de ser.
Â
He ahà otra enseñanza para quienes en la actualidad nos adentramos en el laberinto cunqueiriano. La mejor brújula es el pueblo. La mejor norma consiste en practicar esa máxima que inspira toda la transición democrática, y que don Leopoldo aplica con maestrÃa en todas las etapas de su vida pública. Hacer polÃticamente normal, lo que en la calle es normal. El éxito de la singladura que emprendió aquella generación de polÃticos, se resume en la cercanÃa con la España de entonces. Nuestro acierto en periodos complicados como éste, dependerá de que la proximidad con la Galicia y la España de hoy, no se vea nunca truncada.
Â
Amigas e amigos; neste tempo difÃcil que vivimos, precisamos de faros que nos orienten. Vémonos como don Leopoldo a bordo do seu JuanÃn, buscando referencias que nos axuden a chegar a porto. Pois ben; esta terra que nos acolle nos proporciona o exemplo de dous homes, unidos pola conmemoración dos seus pasamentos. AÃnda que os separan dous séculos, están vencellados polo espÃrito ilustrado, polo seu carácter emprendedor e sobre todo, pola súa querenza por estes lugares.
Â
O marqués de Sargadelos é un adiantado da revolución industrial. Supera prexuÃzos e medos, para demostrar con feitos que non existe illamento xeográfico nin maldición ancestral que impida o desenvolvemento dun paÃs. Podémolo imaxinar aquà connosco dándonos ánimos para superar os retos que a crise nos impón. Axudados polo realismo máxico de Cunqueiro, tamén podemos sentir o alento de don Leopoldo, protagonista da mais fermosa aventura democrática de España. Velaà dous faros que deberemos seguir.
Â
Amigas e amigos; a presenza de tanta xente aquÃ, o aprecio que esta vila sinte e demostra pola figura de Calvo-Sotelo e maila súa familia, desmenten aos que pensan que a ingratitude é o único pago que recibe un polÃtico. Don Lepoldo é admirado e querido. Ribadeo, Galicia e España saben que somos o que somos grazas a el e a outros coma el. Cando pasen os anos, e queden moi lonxe estes tempos, a este presidente da Xunta que lles fala gustarÃalle poder merecer dos seus, só un pouco dese inmenso afecto que recibe Calvo-Sotelo. Seria a proba de que aprendÃn algunha das grandes leccións de don Leopoldo. Moitas grazas.





